Олис сўқмоқлар

kitobЁмондан яхшига

САВОЛ: Биринчи ёзган мақолангиз ёки шеърингизни эслай оласизми, у нима ҳақда бўлган? (Зулфия).

ЖАВОБ: Айнан фалон мақолам биринчиси эди ёки мана бу шеърим илк ёзилганди, деб айтишим қийин. Чунки илк бор мақола ёзганимда жуда ёш эдим. Аслида у мақола ҳам бўлмаган. Ўқитувчимиз қайси бир мавзуда эркин иш ёздирган ва меники синфда энг яхши деб топилганди. Ўшанда ҳали мактабнинг ўрта синфида ўқир эдим ва ёзган нарсамни қайтадан қоғозга тушириб почтачи Ҳаким аканинг ёрдами билан Самарқанд туманининг “Шарқ тонги” газетасига юборганман.

Газетанинг тўртинчи саҳифасида 3-4 қаторли бир нарса чиққан ва унга 44 тийин қалам ҳақи ҳам келган. Шундан кейин мактабни тугатгунга қадар бу ва вилоят, республика газеталарида беш юздан зиёд “ёзганларим” чиққан.

Ўша кезлари Тошкент Давлат университетининг Журналистика факултетига кирувчилардан матбуотда чиққан мақолаларини тўплаб, альбом шаклида қабул комиссиясига олиб келиш қоидаси бор эди. Биз ўқишга кирган йили кейинчалик бизга дарс берган домламиз Мухтор Худойқулов қабул комиссиясида экан ва тўплаб келган мақолалар, шеърлар, кичик ҳикояларимни кўриб бирга келган раҳматли онамга “Ўғлингиз ўқимаса ҳам бўларкан, аллақачон ёзиш планини тўлдириб қўйибди” деганди.

Мактабдаги “журналист”лигимдан бир воқеа ёдимга тушди. Расулов деган ўқитувчимиз бор эди ва ҳамма ундан қўрқарди. Болалар нос, папирос чекишса, ланка ўйнашса, қўнғироқ чалинганига қарамасдан дарсга киришмаса у ҳеч нарса демасдан қўлнинг қўлтиққа яқин жойидан шундай чимчилар эди-ки, қутилиб қочиш мумкин бўлмай, кўзнинг киприги юлдузчаларга айланиб кетарди. Қўлнинг ўша жойи икки-уч ҳафтага қадар қоп-қора бўлиб турарди. Ҳамма бола, жумладан мен ҳам Расуловдан нафрат қилардим.

Ёзганларимни “Шарқ тонги” газетасининг Маданият бўлим мудири Абдусалом Муҳаммадалиевга олиб борардим. Бир боришимда Қишлоқ хўжалик бўлимида ишлайдиган журналист Эргаш Султонов мактабимизнинг маккажўхори етиштирадиган бригадаси ҳақида  мақола ёзишни сўради.

Дарсдан кейин далага бордим. Дала Тошкент-Термез шоҳ йўлининг яқинида эди. Борсам,  бир оёқяланг, семиз киши бошини рўмолча билан боғлаб олиб, маккажўхоризорга сув қуяётган экан. Танидим,  Расулов эди. Ёнига боргим келмади. Аммо у кўриб қолиб, чақирди ва нимага келганимни сўради. Қўрқиб, қалтираб мақсадимни айтдим. У қўлбола супага таклиф қилди, у ерда ўнга яқин битирувчилар дарс қилиб ўтиришганди.

Расулов  бир пиёла чой узатиб, эринмасдан кўп нарсани гапириб, тушунтириб берди. Болалар кўзларининг тагидан менга қараб қўйишарди. Улар дарсдан кейин ишлаб, мактабнинг янги биноси учун пул тўплаётган эканлар. Расулов уларга битириш имтиҳонларига тайёргарлик қилиш учун имкон яратиб, уларнинг ўрнига ўзи ишлаётган экан.

Қўлимдаги 12 варақлик дафтарим тўлиб кетди. Биз гаплашиб ўтирганда даланинг бир қисмини сув босибди. Қўрқиб кетдим. Расулов яқинлашар экан, ҳозир қўлимдан чимчиб олади, деб ўйладим, у эса бошимни силаб:

-Қўрқма, биз маккани силос учун етиштираяпмиз, сувлик бўлади,- деб жилмайди.

Унга бўлган нафратим, ҳурмат томонга оға бошлади. Ҳозирга қадар бировдан нафрат қилсам шу воқеа эсимга тушади ва балки ўша одамнинг ҳали мен билмаган яхши томонлари бўлса-чи, деб ўйлаб қоламан.

Жаҳонгир Маматов,
“Зеҳният жумбоғи”(2004) китобидан.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: