Дилдаги гаплар

taviat4Миннатдорчилик

Инсон ўзи билмаган ҳолатда самимийлигини ёки аксини, кимнидир ҳурмат қилишини ёки тескарисини ошкор этиб туради. Бошқача айтганда ишоратлар беради. Байрамлар, тўйлар, туғилган кун, ҳамдардлик пайтлари каби яхши-ёмон кунлар бунга баҳона.

Камина баъзан буни унутиб қўяман ва энг яқин дўстларни ҳам вақтида қутлашни бажара олмайман. Бу ҳақда кейинроқ билиб қолсам, кўнглим хижолат тортиб юради. Чунки ўша одамда каминанинг самимийлигига ва уни ҳурмат қилишимга шубҳа пайдо бўлиши мумкин. Бу инсоний инстинкт.

Шунинг учун ҳам муҳим саналарда икки энлик мактуб юборолмаганим – дўсту танишлардан узр сўраб қўймоқчиман. Мана 59 ни “думалатиб”, 60 нинг диёрига қараб қадам қўйдим ва энди ана шу нуқсимни тугатишим кераклигини англаб турибман. Қўлимдан келадими, йўқми, билмайман. Чунки бу ҳам бир қобилият ва бир санъатдирки, ҳар ким ҳам уддалай олмайди. Continue reading