Мухлислар ижодидан

ТУРКИСТОН ДИЁРИ ОЛИС ЮРТ БУГУН…

Ҳурматли Жаҳонгир ака!
Қизиқ бир ҳангома эсимга тушиб қолди.
Шоирликни орзу қилаётган бир устоз кўрмаган киши яхшигина узтоз топиб унга шогирдликка тушибди.
Ёш шоир ўзининг ёзган шеърларини олиб келиб, устозидан ушбу шеърларга керакли бўлган тиниш белгиларини қўйиб беришини истимос қилибди. Устоз ўқиб кўрсаки, олам яратилгандан бери бу каби “ажойиб” шеърлар дунё юзини кўрмаган экан.
Шунда шогирдини кўнглини оғритиб қўйишни истамаган устоз шогирдига дебдики, агар шеър ёзишни ихтиёр этаркансиз сиз менга тиниш белгиларини юбора қолинг, уларга мослаб шеърингизни ўзим ёзиб бераман деган экан.
Мен эса шунчаки, шеър ёза қолдим. Шоирликка асло даъво қилмайман. Шунинг учун ҳар иккила муаммони яъни тиниш белгилари ва сўзларини ҳам ўзингиз мослаб юборарсиз… Ҳурмат билан Мистер Қалампир.

ТУРКИСТОН ДИЁРИ ОЛИС ЮРТ БУГУН…

(Жаҳонгир Муҳаммадга бағишланган)

Мен шоир эмасман аммо не қилай,
Аламлар тутқазди қўлимга қалам,
Такрор ҳижрон этар кўнглимда исён,
Туркистон диёри олис юрт бугун.

Мен шоир эмасман аммо не қилай,
Ғанимлар кўпдирлар атрофда бугун,
Дўстларга жой қолмас улар армонда,
Туркистон диёри олис юрт бугун.

Мен шоир эмасман аммо не қилай,
Қодирий, Фитрату Чўлпон яна бириси,
Олисда кўзи мунг Жаҳон Муҳаммад,
Туркистон диёри олис юрт бугун.

Мен шоир эмасман аммо не қилай,
Танада қолгандир орзу умидлар,
Кўкармай сўлган бу ташна кўнгиллар,
Туркистон диёри олис юрт бугун.

Мен шоир эмасман аммо не қилай,
Ўз қалбинг ўзингга ишонмай боқар,
Чироғингда бошқалар оловин ёқар,
Туркистон диёри олис юрт бугун.

Мен шоир эмасман аммо не қилай,
Оғанг ила ининг душманга ёрдир,
Бу орада жой сенга ҳам бордир,
Туркистон диёри олис юрт бугун.

Мен шоир эмасман аммо не қилай,
Қайтариб аламлар айтади азон,
Ўлай дейсан, ўлолмай нолон,
Туркистон диёри олис юрт бугун.

Мен шоир эмасман аммо не қилай,
Туркий қавмларнинг туркий қавми бу,
Қай қавм шундайдир – тарқоқ қавм бу,
Туркистон диёри олис юрт бугун.

https://www.facebook.com/mr.qalampir?fref=ufi

2 Responses

  1. ЧАЛА МУЛЛАНИНГ ДАРДУ ҲАСРАТЛАРИ.

    Россиянинг оппоқ қори, изғирин шамоли ва аёзли кечалари жуда ёмон бўларкан. Бугунги кунга атаб олган ноним ярим кунга ҳам етмасая?!
    Ёшлигим, талабалик йилларим ёдимга тушиб кетди, айниқса токчадаги чанг босиб бегонага айланиб улгурган, мени кўзи тўрт бўлиб кутаётган “жонажон” дипломим…

    2-ҚИСМ
    (Тошкент.1999 йил. Магистратура. “Ўз уйингни ўзинг асра!” шиоридан илҳомланганим)
    1.
    Университет биносининг олдида дўстимни кутиб турардим. Жа кеч қовоттида. Кеча сенга лағбон обергандим, бугун эса сенинг галингку! Нима, берган ваъдангни менинг қулоғимга лағмон қип илиб кетвордингми?
    Нимадандир кўнглим безовта бўла бошлади, лекин нимадан эканлигини ўзим ҳам билмасдим.
    Майли, бугун ўз кармонимдан яна бир бор овқатланай. Балки,… гуммани гумбур қасар қиларман…
    Сен ҳарипга эса ҳали кўрсатиб қўяман. Бу фикрлар хаёлимга келаркан дўстимни қандай қилиб “тузлаш” режасини туза бошладим. Камбағални урма сўкма тўнини йирт деганларидек талабалар ҳам ўзаро бир бирларини бирор кафегами ёки ошхонага олиб кириб унинг ҳисобидан бўкканча овқатлансалар мана буни талабаларча тўн йиртиш дейилади.
    Университет олдидаги қатор ручка ва дафтарлар сотиладиган расталар орқали йўлнинг бошқа томонига ўтдим.
    Бироз юриб тўхтаб қолдим. Жойимдан жилишни ёки жилмасликни ҳам билмай тарашадек қотиб қолдим. Не кўз билан кўрайди ўзимдан атиги бир ёш катта бўлган, бир неча йиллик маҳалладошим Алиш милиция формасида менга тикилиб жа “серёзний” сипо юришлар билан тикка юриб келарди….
    2.
    Мана бугунги кунда чиройли, савлатли ва ҳамма кўрса ҳавас қиладиган, шунингдек ўзининг танасига “жиппа ёпишиб” олган милиция формасида ўзгача ғоз юришлар билан одимлар қилиши унга жуда ярашган ва у ўзгача жозибага эга бўлган эди.
    Менинг фикримча жуда қув бўлмиш Алиш дўстим бирор бир ўртоғининг формасини вақтинчалик “прокат”га олгану бир сайр мақсадига ишқи тушиб қолган.
    Саломлашарканмиз, олдин қучоқлашиб кўришадиган оғайнилар бу сафар фақатгина қўл сиқишиш билан кифояландик. Мен буни Алишнинг афанди қилиқларидан бири бўлса керак деб ўйладим.
    Алиш жуда бошқа оҳангда, ўта сипо, савлатдор ва ёши катта кишилардек ва бироз қўпол равишда мен билан муомаласини бошлади.
    Ҳа энди, Алишбой сен афандисан ва алдаркўсага ҳам дарс берадиган “крутой”санда деб ўйладим.
    Бироз вақт ўтиб унинг кутилмаган ва мен учун бегона бўлган ўта жиддий муомаласи мени ҳайратга солди…
    3.
    Алишнинг хонаси.
    Менинг нигоҳимда хонадаги кичик стол, бир неча стуллар ва деворга осиғлик бир неча плакатлар бу хонани янада торроқ қилиб юборгандек кўринарди.
    Жиддийлашиб қолган Алиш мени ўз кабинетига бекорга олиб келмаганини кейинчалик фахмлай бошладим. Ўзиниг савлати ва қудратини менга намойиш этаётганди…
    Қачонлардир, Алиш дўстим ўз амакиси бўлмиш милиция ходимидан нолигани мени жуда ажаблантирган эди. У ўз амакисини айнан милиция ходими эканлиги учун жуда ёмон кўраркан. Нега энди айнан милиция ходими бўлгани учун?!
    Бу масалага мен ўша вақтда жуда “хом” эканман. Унинг фикрича амакиси бўлмиш милиция ходимига гарчи унинг ўз қондош амаки бўлсада аммо унга ишончи йўқлигини таъкидлагани ҳали ҳануз қулоғим остида жаранглаб туради. Мен бу дўстимни аҳмоққа чиқаргандим. Негаки у ҳақиқатдан ҳам “аҳмоқ” экан ўшанда!!!
    Менинг кўнглимни айнитадиган бир муҳит пайдо бўлгани сабабли вақтимнинг жуда танглигини айтиб Алиш билан хайр маъзур қилдим. У эса кетар чоғимда менга ўз соткасининг тел рақамини бериб унга бўш вақтимда қўнғироқ қилишимни таъкидлади.
    Менинг қалбим эса бу каби муомалани ўзига сингдира олмагани учун у берган телефон рақами ёзилган бир парча қоғозни йўл йўлакай отиб юбордим.
    4.
    Аудитория.
    Барчанинг севимли домласи бўлмиш иқтисод фанлари доктори, профессор Абдураимов ўз маърузаларини ҳар доимгидек жуда таъсирли, қизиқ ва тушунарли бир ҳолатда ўқувчилар оммасига тақдим этаётгандилар.
    Баъзи бир домлалар ўз маърузаларини фақатгина талабаларнинг кўчириб олишлари учун ўзлари тайёрлаб келган, аниқроқ айтадиган бўлсак, интернетдан кўчириб олган маъруза матнларини бамисоли магнитофон лентаси каби ҳеч бир тўхтовсиз булбилу гўё сингари барчани лол этиб, ёқимсиз қарғанинг овозидек чиранган ҳолда баланд овозда “бижжилаш”лари сабаб талабалар бу каби лексияларга келардилар ёки домлаларнинг оғзини мойлаш масалани ўйлаб кўрардилар.
    Домла Абдураимов фавқулотда талантли бир инсон эдики, у ҳақда эшитган киши уни кўрмаган бўлсада мингта домланинг орасидан топиб олиш эҳтимоли жуда юқори эди.
    Уни бошқа домлалардан ажратиб турадиган тахминан ўн- ўн беш йиллик доимо тоза тутадиган устки кийими ва бобомнинг давридан қолган қисқагина галстуги ва билмадим қайси даврдан қолган ичи турли соҳаларга оид китоблардан тўлиб қолган коттагина сумкасини кўрган киши уни бу дунёга учар ликопчали ўзга дунё вакиллари ўзларига керак бўлмагани учун ерга ташлаб кетишган деган хулосага келиши табиий эди.
    Ошга пашша тушди.
    Барча талабанинг кўнглини бир ўлдирадигани-бу мени декан чақириши эди.
    5.
    Деканнинг хонасига кирарканман не кўз билан кўрайки, менинг Алиш дўстим ва яна мен университетда умуман кўрмаган ораста кийинган бир киши декан билан ўзаро қандайдир масалада муҳокама қилишаётган эдилар…
    Менинг ҳайратда қотиб қолганимни кўриб Алиш дўстим ёнидаги кишини таништирди.
    -“Бу киши республика миллий хавфсизлиги катта подполковниги фалонча”
    Мен эса турган жойимжа серрайиб қолавердим….

    ДАВОМИ БОР…..

  2. Мен тинчманку…

    Оллоҳ берган онг-ла қилурсан зикр,
    Айтма, қолаверсин ўзингда фикр.
    Нигоҳ сол оламга яхши кўз билан,
    Биз тинчмиз-ку ахир, худога шукр!

    Сел қўшни воҳада, қуюн водийда.
    Осмонимиз тиниқ, унга сол дийда.
    Нола қилар Ҳаққа, улар осийда…
    Биз тинчмиз-ку ахир, худога шукр!

    Иш бор-ку йироқда бўлса ҳам юртдан.
    Ҳамма хушмуомала, бўлса ҳам сиртдан.
    Учрамас бир-бирин тўнини йиртган,
    Биз тинчмиз-ку ахир, худога шукр!

    Йўқ бўлса ҳам одам атрофда юзлаб,
    Айтмади мотамга ҳеч бирин сўзлаб.
    Юрганда қайдадир рисқини излаб,
    Биз тинчмиз-ку ахир, худога шукр!

    Ўғлим ўн йилдирки четда қолмоқда,
    Жияним намозин ўқир қамоқда.
    Қўшни эл бир-бирин ёқар, қолоқ-да…
    Биз тинчмиз-ку ахир, худога шукр!

    Бу халқда нима йўқ, йўқ асли талаб.
    Ўзидан ўзгаси кетмайгай талаб.
    Бирлашмаса ўлиб кетар битталаб,
    Мен тинчман-ку ахир, худога шукр!

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: