Кўнгил мулкидан

ШИКОЯТ

Ҳуррият наздингда саҳрои кабир,
Шукурки тириксан, қуллик не демак.
Қафасда ётсанг ҳам бу эмас жабр,
Жабр сенинг учун қолмоқ бе емак!.

Кишаннинг асрори тек сенга аён,
Тилло занжир каби бўйнингда доим.
Зулмнинг ваҳшати элгадир шоён,
Ҳақни демоқ сенга қиёмат-қойим.

Адолат истаган тентак ё ғариб,
Файзулло, Акмалга ҳайкал қўйгансан.
Мактабда ёлғонни куйлатавериб,
Болангни кўзини ўзинг ўйгансан.

Суюкли шоҳинг ким, асл ғуломдир,
Ватаннинг кўксини кемириб, тилган.
Энг буюк шоиринг Ғафур Ғуломдир,
Русни оға, ўзни яҳудий билган.

Онанг ёқавайрон, боланг-чи юпун,
Еганинг заққуму ёққанинг тезак,
Ўтмишни қопламиш қоронғу тутун,
Келажак боғига отганинг кесак.

Мансаб сенинг учун сажданинг фасли,
Пулдорнинг айтгани мисли оятдур.
Шундайкан, ёзмоқ не, ёзганим асли,
Ўзимдан ўзимга бир шикоятдур.

ЖМ.

2003.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: