Жаҳонгир Муҳаммад׃ “ҚИЁМАТ КУНИ” (5)

Posted on July 27, 2010 by Jahongir Muhammad

Блогда ёзиб борилаётган тарихий-замонавий роман

-5-

Пенсилвания штати. Питтесбург шаҳри.

“Қиёмат куни” қаҳрамонига!

Саиджон, сизни ҳали яхши танимайман. Лекин таний бошладим. Шунинг учун ҳам ҳеч кимга айта олмаётган гапимни тезроқ сизга айтмоқчиман.  Чунки сизни ҳам бутунлай таниб қолсам, фикримдан қайтишим мумкин.

Мен Месхет туркиман. Фарғонада уйимиз бор эди. Уйимизни кўзимнинг олдида ёқиб юборишган ва ўлгудек қилиб калтаклашган. Беҳуш бўлиб қолганимдан кейин ташлаб кетишган. Мен ўзимга келганимда учқичда қаёққадир олиб кетишаётган эди. Ўшанда  хаёлимга илк келган нарса ёнимдаги дўхтир агар ўзбек бўлса, уни ўлдириш эди. Урус экан.  Аммо ўзбек бўлганда ҳам уни ўлдиришни эплолмас эканман. Чунки икки қўлим ҳам синдирилган экан. Continue reading →

Filed under: Ҳамма китоблар, Qiyomat kuni | Leave a comment »

Jahongir Muhammad: “Qiyomat kuni (5)

Posted on July 27, 2010 by Jahongir Muhammad

Blogda yozib borilayotgan tarixiy-zamonaviy roman

-5-

Pensilvaniya shtati. Pittsburgh shahri.

“Qiyomat kuni” qahramoniga!

Saidjon, sizni hali yaxshi tanimayman. Lekin taniy boshladim. Shuning uchun ham hech kimga ayta olmayotgan gapimni tezroq sizga aytmoqchiman. Chunki sizni ham butunlay tanib qolsam, fikrimdan qaytishim mumkin.

Men Mesxet turkiman. Farg’onada uyimiz bor edi. Uyimizni ko’zimning oldida yoqib yuborishgan va o’lgudek qilib kaltaklashgan. Behush bo’lib qolganimdan keyin tashlab ketishgan. Continue reading →

Filed under: Qiyomat kuni | Leave a comment »